۱۳۸۸ شهریور ۷, شنبه

هی هنرمند بهترین کارتو ارائه نده!

چند وقت پیش خبری از ادی مورفی شنیدم که چند وقتیه کارهاش خیلی کمفروش شده و کم کم داره طرفداراش رو از دست میده، بعد سری به فیلمو گرافی ادی مورفی زدم دیدم وحشتناکه! به غیر از انیمیشنهای شرک و موزیکال دختران رویایی تقریبن همه فیلمهای سالهای اخیرش شکست بدی خوردن! شاید بخاطر اینکه ادی مورفی مثل جوکی شده که یه بار که بهت میگن خنده داره اما وقتی اون جوک رو دهها بار بهت میگن دیگه حالت ازش بهم میخوره!
کارهای موفق اخیر ادی مورفی شرک که توش نقش یه خر رو داره! و موزیکال دختران رویایی که نقش یه خواننده معتاد رو داره، همشون ادی مورفی توشون نقشهای متفاوت از نقش همیشگی که تو فیلمهاش می بینیم داره، پس ادی مورفی اگه تو فیلمهاش خودش نباشه و نقش متفاوتی رو ارائه کنه موفق تره!
خب اینایی که گفتم که چی؟!... اصلن ادی مورفی مگه کیه؟!... گور باباش!... هر غلطی دلش میخواد بکنه!.. به من چه!
می دونید این مزخرفات! رو مقدمه گفتم که به اینجا برسم بعضیا هی زور میزنن که بهترین کارشون رو ارائه بدن بعد اونقدر از این موفقیت سر مست میشن که هی میخوان تکرارش کنن! اون موق میرن رو اعصاب مخاطبشون! ای بابا بسه دیگه! یه بار گفتی هی تکرار نکن دیگه ذوق نمی کنم! یه حرف متفاوت بزن!
شاید بهتر باشه یه هنرمند همیشه آخرین تیر ته کشیده شو نگه داره و تا آخرین لحظه نگه داره تا در موافق اضطراری ازش استفاده کنه! اما مشکل اینجاست که کی میدونه آخرین لحظه چه موقع هستش؟!!
اصلن همون گور بابای ادی مورفی و هرکی که چاه هنرش خشکیده و نمی تونه یه حرف یا کار درست حسابی ارائه بده! عرضه داری مثل آلپاچینو یا رابرت دنیرو همیشه دوستداشتنی باش! یا مثل کلینت ایستوود هی بهتر شو! یا مثل نمونه وطنی خودمون استاد انتظامی همیشه عالی باش! نمی تونی برو بمیر!
پی نوشت: بابت این لحن خشن و زننده عذر میخوام! باز اعصاب ندارم!

۱۳۸۸ شهریور ۳, سه‌شنبه

Volver

یادم نمیاد تا به حال یه فیلم کمدی، جنایی دیده باشم، اما فیلم وولور، هم کمدی بود، هم جنایی و هم تلخ!
هر چه فیلم پیش میرفت در عین اینکه بیننده میدید شخصیتهای هی به خوشبختی و به سر و سامان رسیدن نزدیکتر میشن، اما به تلخی فیلم اضافه میشد چون به درونشون و رازهاشون آشنا تر میشیم و مسلمن این رازها، چندان خوشایند نیستن!.
در سکانسی از فیلم پنلوپه کروز آواز میخونه، و چنان جذاب و زیبا میخونه که بارها و بارها میخوای این اواز رو بشنوی، اصلن آوازهای فیلمهای اسپانیش رو عشق است! یادمه تو فیلم "باهاش حرف بزن" هم یه آوازبسیار زیبای اسپانیایی بود که آدمو دیوونه میکرد.

اما داستان فیلم درباره دو خواهر به نامهای ریموندا و سولی هست که به مدت 4 ساله مادرشون رو از دست دادن اما سولی در مراسم ختم عمه اش روح مادرش رو می بینه! اما پس از مراسم که به خونه بر میگرده متوجه میشه مادرش در پشت صندوق ماشین پنهان شده تا باهاش به خونه بره! و به این موضوع پی می بره که مادرش زنده اس و تو این مدت به صورت پنهانی پیش عمه اش زندگی میکرده و... .

در کل فیلم خوبی بود، پنلوپه کروز رو دوست دارم و محو بازیش میشم و اینکه خوبی فیلمهای اسپانیش اینه که اشک و لبخند وغم و شادی و موسیقی در فیلمهاشون موج میزنه.
* وولور به معنای بازگشت هست.
Volver به نویسندگی و کارگردانی "پدرو آمودووار" محصول سال 2006 اسپانیا.

۱۳۸۸ شهریور ۱, یکشنبه

شهر زنان

فیلم شهر زنان، اثر فدریکو فلینی، از اون دسته فیلمهای بسیار عجیب و توهی هست، که فضایی سورئال و عجیبی داره این فیلم در ژانر کمدی و درام هست و فضای داستان ادم رو یاد الیس در سرزمین عجایب می اندازه! فیلم گیرایی انچنانی نداره اما گاهی جذاب و خنده دار میشه و گاهی آنچنان کسل کننده ست که آدم خوابش میگیره! و حاضرم قسم بخورم که یه جاهاییش اصلن خوابم برده!


اما داستان فیلم:
مردی در قطار برای گرفتن بوسه ای از یه زن جذاب به دنبال او از قطار پیداه شده و به دنبال او در جنگل راهی میشه و سر از یه شهر عجیب در میاره که ساکنان آن از همه تبپ زن می باشند؛ زنان مبارز، زنان فمنیست، الوات! و حتی شهو. تران!
همونطور که گفتم بعضی از قسمتهای فیلم خیلی جالب و بامزه بود مثلن در قسمتی از فیلم مرد وارد سالنی میشه که در اون زنها زنی رو به عنوان یه زن نمونه معرفی میکنن این زن دارای 6 همسره و علت این رو اینطور عنوان میکنه که در کودکی تحت تاثیر داستان هفت کوتوله قرار گرفته واسه همین 6 شوهر کرده! یا در قسمت دیگه فیلم مرد به دنبال صدایی زیر تخت خوابش میره و از اونجا از سرسره ای سر میخوره وبه سمت پایین میره و وارد دیای عجیب دیگه ای میشه، هر چه که پایین تر میره هر بخش از ناخودآگاهش بیدار میشه وزنانی رو که از کودکی تا بحال تجربه کرده رو به یاد میاره!
در کل این فیلم رو به کسانی که فقط برای سرگرمی فیلم می بینن تو صیه نمی کنم!.
City of women محصول سال 1980 اثر فدریکو فلینی.